Branża telekomunikacyjna i medialna

338.

Nieproporcjonalna penalizacja.
Nieproporcjonalna penalizacja.

Potrzeba „racjonalizacji” sankcji karnych prawa gospodarczego. Przepisy Prawa telekomunikacyjnego przewidują bardzo daleko idącą represyjność, stąd istnieje potrzeba ich racjonalizacji. W szczególności kary finansowe są całkowicie niezależne od faktu zaprzestania penalizowanych działań, wystąpienia ich skutków, jak również kwestii zawinienia czy też możliwości realizacji przez przedsiębiorców obowiązków.

Oznacza to, że przedsiębiorca może być ukarany nawet w przypadkach, gdy:
  • nie miał możliwości realizacji obowiązków (np. bardzo krótkie vacatio legis),
  • popełnił jednostkowy błąd, który został naprawiony w procedurze reklamacyjnej (aklient był zadowolony z pozytywnego rozwiązania problemu) - vide kazus kary za łączne 3 dni opóźnienia w przeniesieniu numeru dla dwóch klientów,
  • nie było żadnych negatywnych skutków jego działań.

Kary pieniężne są redundantne wobec odszkodowań i postępowania reklamacyjnego. Katalog penalizowanych działań jest bardzo rozbudowany i obejmuje ponad 45 przypadków, które są często opisane w sposób bardzo szeroki.
Art. 209 i 210 PT
Zmiana przepisów dotyczących nakładania kar pieniężnych z uwzględnieniem następujących postulatów:
  • Kary nie powinny być nakładane w przypadkach gdy przedsiębiorca doprowadził do stanu zgodnego z prawem lub gdy nie miał możliwości postąpienia zgodnie z prawem.
  • Konieczność uprzedniej realizacji przez Prezesa UKE postępowania kontrolnego i wydania zaleceń pokontrolnych. Kara pieniężna powinna być nakładania dopiero w przypadku, gdy przedsiębiorca niezaprzestanie działań sprzecznych z prawem.
  • Odstąpienie od kary, gdy pojawiające się problemy zostały rozwiązane w trybie reklamacyjnym, w szczególności po myśli abonentów.
  • Brak redundancji z innymi formami odpowiedzialności. W szczególności wypłacenie abonentowi/abonentom odszkodowania (które po nowelizacji ustawy Prawo telekomunikacyjne urasta często do bardzo dużych kwot – np. ¼ trzymiesięcznego abonamentu za każdy dzień opóźnienia, niewspółmiernych do ewentualnie faktycznie wyrządzonej szkody) powinno kończyć postępowanie o nałożenie kary. Przedsiębiorcy nie powinni być karani podwójnie.
  • Obniżenie pułapu kar do 2% rocznego przychodu (podobnie jak w przypadku innych branż).
  • Wprowadzenie przesłanek – stopnia szkodliwości czynu oraz stopnia zawinienia.
  • Weryfikacja negatywna katalogu kar zawartego w art. 209 PT. Większość z nich nie jest potrzebna.
Lista